ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΠΩΣ ΠΡΙΝ

Αποφάσισα έπειτα από καιρό να ξαναγράψω....Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω αλλά αυτές τις μέρες δεν είμαι και πολύ εντάξει...έχουν αλλάξει πολλά πράγματα από πριν....Ποτέ δεν πίστευα στον εαυτό μου ποτέ δεν είπα δεν πίστεψα ότι κάτι έκανα,πάντα υποβιβάζω τον εαυτό μου...συνειδητοποίησα τώρα τελευταία ότι είμαι πολύ ευαίσθητο άτομο πως δεν μπορώ να γίνω αναίσθητη κι αυτό είναι πολύ μεγάλο μειονέκτημα γιατί ότι κι αν γίνετε που αναφορά εμένα το περνώ σοβαρά με αποτέλεσμα συνέχεια να χαλιέμαι.....Δεν ανοίγομαι εύκολα κι όταν φτάνω στο άκρο και δεν αντέχω άλλο,κλίνομαι στον εαυτό μου και στο δωμάτιό μου ξεσπώντας σε κλάματα...Νοιώθω ένα τίποτα ένα κενό κι αυτό γιατί η συμπεριφορά κάποιων με κάνουν να νοιώθω ότι δεν δεν έχω κάνει τίποτα,ότι δεν υπήρξα ποτέ....Το θέμα είναι ότι ενώ ξέρω ότι δεν αξίζει να χαλιέμαι και να γίνομαι έτσι δεν μπορώ να κάνω κάτι για να αλλάξω δεν μπορώ να γίνω αναίσθητη...Πριν μπορούσα να ελέγξω αυτή τη συμπεριφορά μου και να μην εκδηλώνομαι μπροστά σε άλλους τώρα τελευταία μου είναι δύσκολο και μου βγαίνει αναπάσα στιγμή....Δεν μ αρέσει να κλέω μπροστά σε άλλους ντρέπομαι γιατί δεν φαίνομαι τέτοιο άτομο,φαίνομαι πολύ δυναμική,άσε που δεν ξέρω και πως να δικαιολογήσω αυτή μου τη συμπεριφορά όταν με ρωτάνε τι έχεις και δεν θέλω να του πω την αλήθεια.....Χθες ήμουν τυχερή που με πήραν τα ζουμιά κι ευτυχώς μια φίλη χωρίς να ξέρει με δικαιολόγησε λέγοντας χτύπησε και καλά...Απλά πρέπει να αποκτήσω κι εγώ αυτοπεποίθηση,αυτοεκτίμηση και πίστη σε μένα,πως όμως να το κάνω αυτό όταν εκεί που πάω να τα καταφέρω έρχεται κάποιος και στο χαλάει αντι να σε βοηθήσει σε πατάει ακόμα παραπάνω και μάλλον χωρίς να το καταλαβαίνει και μερικές φορές το κάνει κι επίτηδες....και δυστυχώς δεν μπορώ να τους αποφύγω αυτούς τους ανθρώπους.....